Na een woelige kindertijd en jeugd, waarin de vechtscheiding van mijn ouders op mijn zes meteen de toon zette, ging ik onderzoekend op pad. Op mijn negentiende kreeg ik op een naturistencamping aan de voet van de Mont Ventoux mijn eerste tastbare ‘duwtje in de rug’ van het Leven! Ik ontmoette er Marie-Jeanne en haar man Raf, die aan het thuisfront in mijn regio woonden. Ze werkten als energetisch therapeut, homeopaat en holistisch consulent.  Marie-Jeanne raakte mijn onderrug aan en wees me (zonder ook maar iets van me af te weten) op problematische struikelblokken in mijn leven, emotioneel en lichamelijk, die ik maar beter kon oplossen als ik écht gelukkig wilde worden. Say what? Van Raf leerde ik bijzonder veel over voeding, ons lichaam en de samenwerking tussen onze energie en onze biologie. Ik was toen – eind de jaren ’90 – al mijn hogere studies Bachelor Lichamelijke Opvoeding en Engels gestart. Ik liep in mijn dagelijks leven vast op de puur analytische, rationele (kunstmatige) benadering van ons mens-zijn in het westen. Wat met de rest van (en de samenhang met) ons Zijn? 

Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. Marie-Jeanne en Raf werden mijn eerste mentoren waar ik veel mocht van opsteken. Ik startte mijn 4- jarige opleiding Psychodynamica en Reading/Healing en mijn avontuur begon. Ik zette later mijn korte carrière in het onderwijs stop rond mijn 26ste, omdat het niet mijn soort wereld bleek te zijn. Toen pijnlijk duidelijk werd hoe harteloos er met leerlingen en collega’s werd omgegaan en in welke negatieve (schrijnende!) pestculturen binnen ‘volwassen’ leerkrachtenteams je als startende leerkracht terechtkwam, maakte ik daadkrachtig en heerlijk rebels rechtsomkeer. Mijn eerste solobedrijf (een dans- en sportschool) bouwde ik daarna from scratch uit tot een mooie zaak in een lokaal bedrijfspand. Diep vanbinnen voelde ik alles in mij duwen en trekken om voluit voor het holistisch gidsen van mensen te kiezen als job, om mijn praktijk neer te zetten en vorm te geven.  Ik had de moed eerst nog niet gevonden om mezelf al helemaal naar buiten te brengen en deed dit werk eerst een aantal jaren als één van de pijlers in mijn dans- en sportschool. Tientallen jaren vol training, opleidingen, verdieping en integratiewerk in oorspronkelijke tradities, natuurlijke geneeswijzen, manuele therapie, energiewerk en lichaamwerk gingen voorbij, waarin ik me steeds verder ging ontplooien in wat me op het lijf geschreven was. Stilaan kwam mijn gave, mijn natuurlijk talent in het helpen ontgrendelen van ieders uniek potentieel verder op de voorgrond.  Ik kon er niet meer omheen.  

Ondertussen was ik mama geworden van een stralende spring in ‘t veld en instant plusmama van drie tieners bij mijn toenmalige partner. Een periode van tien jaar ging voorbij, alsof het niets was. Het jaar 2020 zette mij in één klap met beide voeten op de grond: ik hakte cruciale knopen. We gingen door een scheiding en ik zette mijn dans- en sportschool even nadien stop. Het bleek voor mij niet werkbaar en leefbaar om alle toenmalige ‘ballen’ verder alleen hoog te blijven houden. De praktijk onderging een diepe transformatie en kende wél een doorstart naar een nog volwaardiger vorm, die nog beter aansloot bij wie ik ondertussen was geworden als prille veertiger. De nieuwe naam Leef werd in 2021 heel bewust gekozen. Dat is wat we doen: jou helpen ontgrendelen wat vast lijkt te zitten om van ploeteren naar BRUISEN VAN HET LEVEN te gaan. Ik werkte een tijdje heel kleinschalig tot het stof van de 2020-crisis wat was gaan liggen. Ik ging o.a. aan de slag in De Evolutie, het centrum van Ingeborg in Brugge. Daar verzorgde ik groepslessen en werkte ik als energetisch therapeut. Ik werd steeds meer ingeschakeld in allerlei boeiende takken van ‘zorgen voor mensen’. Ik gaf weer meer workshops Sherborne, aan mensen met ‘beperkingen’ en ook voor duo’s ouder en kind. De ervaringen van deze Sherbornelessen werden uitgebreid in een artikel van het Goed Gevoel toegelicht, door een fijne medewerkster van het tijdschrift, die mijn lessen samen met haar kindje volgde. Verder kwam ik een aantal jaren voor de coronacrisis al in het psychiatrisch ziekenhuis O.L.V. in Brugge. Daar deden we een hybride jaarproject rond beweging met mensen met psychose-gevoeligheid, samen met de ‘gewone’ mens in de straat. Een prachtverhaal, dat uiteindelijk een lokale tv-uitzending haalde. Ik schreef ook mee aan het kinderboekje Eigenwijze Verhaaltjes o.l.v. de Nederlandse Mariët van de Merwe, waarin we met 33 auteurs Levensverhaaltjes uit het eigen leven gegrepen bundelden, om kinderen een houvast te bieden in thema’s waar ze mee worstelen. Daarnaast werd ik ingeschakeld voor palliatieve ondersteuning, ging ik ook meer en meer bedrijfsleiders en corporate managers assisteren in hun transformatie en dat van hun bedrijf. Ik kwam ik op vele plaatsen en ontmoette vele mensen. Dat alles vormde het fundament van mijn huidig centrum voor lichaamswerk LEEF in Ieper, het gebouw waar we begin december 2025 neerstreken na een paar jaar thuis en op locatie te hebben gewerkt. Er volgden nog een aantal impactvolle gebeurtenissen zoals het plotse verlies van mijn broer in 2024, het overlijden van mijn twee overblijvende grootouders en m’n schoonpapa, dat alles in twee jaar tijd. De diepgaande impact van de menselijke schaduw waar ik tijdens en na de corona-crisis op meerdere vlakken tegelijk ook persoonlijk mee geconfronteerd werd,  samen met deze rouwprocessen, hielpen me om nog zoveel diepgaander te begrijpen dat niemand van ons morgen is beloofd. Er is alleen het ‘hier en’nu’. 

Zo zijn we hier vandaag aanbeland. Op mijn 44ste, in het prachtige Heuvelland, op een boogscheut van de Franse grens. Waar jij momenteel ook staat in je leven, wie je ook bent en wat je vraagstukken of remmen ook mogen zijn… blijf er niet mee zitten tot het zich uiteindelijk een ongemakkelijke weg naar buiten toe forceert.  Want dat doet het altijd wel een keer. Gelukkig maar. 

Er wordt altijd voor jou gezorgd.